Læs eventyret om “Snehvide” på kurdisk. Oversat af Mustafa Kaplan.

Rojek ji rojan jinmîrek hebû. Ji dil gelek dixwest  zarokek ya wê hebi. Rojekê zivistanê  ber bi pencerê runiştî bû, û nekiş çêdikir. Şibaka li ber runiştî,  ji darê guzê bû. Rabî ser xwe çû ber  șibakê, û berê xwe da derê, deste xwe danî  ser çarçûwa  șibakê  bê daxwaza  wê,  tîşekê  şibakê  li  tilîya wê re çû, sê dilop xwîna wê, rijîya ser berfê.

Pê re got,  ax!  Xwezî  min zarokek hebîya. Bila wek berfê sipî, wek  xwînê sor, û wek çarçûwa wê șibakê ji reş bûya. Piştî salekê, jinmîre re, zarokek keç çêbû. Laşê wê wek berfê sipî, lêvên wê  wek xwînê sor, û porê wê  ji, wek  rijîyê  reș bû.

Navê wê danî’ Berfsipî’. Bes jinmîr  piștî  zayînê mir. Mîr ji, piştî  mirna  jina  xwe, carek dîn zevicî. Jina wî ya nû,  gelek sipehî  û  ji  xwe baver û kibar bû , lê belê gelek ji, çav ne bar bû. Ji xwe pêvetir delal nas ne dikir. Neynikek  bi sihir  hebû.  Her car  ji neynika xwe dipirsî.

-Neynika ser dîwar, ka ji min re bêje, kesê ji hemîyan sipehîtir kî ye li vî welatî?  Ka  ji min re bêje.

Neynîka li dîwar hilawistî,  ji  jinmîrê digot:

-Jinmîra delal,  bê  șik kesê ji hemîyan sipehîtir tu yî li vî welatî,  ji te delaltir û sipehîtir kes dî  nîni. Dilê wê pê wan gotinan aram dibû, û keyfa wê  gelek xweș di bû. Neynika wê herdem ya  rastî  jê re digot.  Li wê demê de  Berfsipî ji, hedî  hedî  mezin  dibû, her rojên di çû Berfsipî  xweșiktir  û delaltir dibû. Jinmîr ji wê rewșê, ket nav șik û waswasan de,  jê re bê bawerî  peyda bû, û hedar wê ne dihat. Çû ber neynika  xwe û jê  pirsî .

– Aynika biçûk ya li diwar hilawistî, ka  ji  min re bêje, kî ye  sipehî  li vî  welatî?

Û neynikê bersiv  da.

-Jinmîra delal, tu yi sipehîya wê derê, lê Berfsipî  hezar caran ji te xweșiktir û delaltir re!

Pê wan gotinan, Jinmîr ser û bin bû. Ne xwaziyek gelek dijwar û hesûdîyek ne mirovî, nik peyda bû.

Ji xwe re digot,  ji min pitir sipehî na vê  li welatî bimîne. Hema yekser gazî nêçîrvanekê kir, û  jê  re got.

– Wê Berfsipî  yê bibe nav daristanê, li vir bikuje,û dilê wê  ji  min re bîne, ca ez ji te bawer bikim. Nêçîrvanê  reben,  bê daxwaza  xwe,  Berfsipî  hilgirt û berê  xwe da daristanê. Kar kir Berfsipîyê  bikuje, wê heynê re Berfsipî, dest pê girî  kir. Û got:

-Nêçîrvanê delal, bihêle ez bijîm, ez ê bazbidim herim nav daristanê,  û qet  paș ve na zivirim. Nêçîrvan bi wan gotinên Berfsipîye re, rehmek ket dilê wî û ji  xwe re got,  çira ez dê wê  keçka  bê  guneh bikujim, kuștina wê  keçkê, her  tim û tim dê vicdana min bi êșî ni. Dilê Nêçîrvanî ma keçkê ve, û got:

-Here, carek din li wan dera  ne xweyê, û ne mine.

Nêçîrvanî  ji  xwe  re  got, ez de bezkuvîyekê  bi  kujim , û dilî vî derxim,  û jinmîrê  re bibim ca  ji  min bawer bike.  Bezkûvîyek  kușt û dil wê derxist, û ji jinmîrê re bir. Jinmîrê ew dil bi bawerîya dilê Berfspîyê keland, û bi keyfek  xweș xwar.

Berfsipî ya reben baz da çû  nav daristanê , șaș ma, ne zanî ku da heri.  Ji tinêtîya xwe ya  nav daristanê de, gelek  tirsîya. Carbaran  bazdida milê  cepê,  carbaran milê rastê. Ji revînê  gelek westîya bû , pîyên  wê li beran ketenê,  tîș tîș bibû, û  ji xwînê sor dikir. Dar û sitîryên daristanê  fîstanê wê lîme lime, û ket ket kirîbû.

Keçka guneh  ji westandinê ti hal ji re nema bû. Ber bi ewara direng gihișt nik xanîyek biçûk, hema yekser xwe awêt malde.

Li malede mase, lalî , kursî û cihên razanê hebû, lê hertişt gelek biçûk bûn.Durberê masê heft kursî, ser masê ji heft lalîk ber bi her lalîyekê kêrik , şineyek (çatal), kevçikek, û șerbikek tijî șerbet, û li her lalîyekê de ji, piçek heșînatî, û piçek nan hebû.

Berfsipî wê rojê, qet nan ne xwarî bû. Gelek têhn û birçî bibû. Hema dest awête ji her lalîyekê piçek rakir, û  ji her șerbikekê piçek șerbet vexwar.  Piștî  nan xwarnê,  piçek ser xwe ve hat , hema ji nișkêve xwe awêt ser wan heft cihên biçûk, yên rex dîwarî, û yekser kete xewek giran.

Dê berdewam bi.

Not: Ew nivîs, ji”Eventyr Og Historier” hatîye wergerandin.

Nivîskar anonim e. Zimanê pirtukê  danîmarkî ye.

Kommentér via Facebook

kommentarer